Castelao

Alfonso Daniel Manuel Rodríguez Castelao fue, es y será una de las figuras más ilustres dentro de la vida gallega. Junto con Rosalía de Castro, pocas personas son más conocidas en nuestro pueblo. Castelao fue médico de educación, por imposición familiar, pero pronto despertó su espíritu nacionalista y artístico. Él mismo dijo: me hice médico por amor a mi padre, no ejerzo la profesión por amor a la humanidad. Castelao fue político, dibujante, escritor, pintor y ante todo amante de la vida y cultura gallegas. Por causa de la dictadura franquista tuvo que emigrar a Argentina pero nunca olvidó su origen y su carinho por Galicia. Anhos después del fin de la dictadura en Espanha, sus restos mortales fueron trasladados a Santiago de Compostela, al denominado Panteón dos Galegos Ilustres, donde descansa en las cercanías del Museo do Pobo Galego, la Iglesia de Santo Domingo Bonaval y la Catedral de Santiago. En el mismo sitio, otras personas importantes de la vida gallega recibieron sepultura, como Rosalía de Castro, Alfredo Branhas o Ramón Cabanillas.

Dentro de su obra, destacan “cousas” un hermoso pequenho libro de caricaturas con retazos típicos de la vida gallega,  “Os dous de sempre”, una novela que es alegato a la amistad, “Sempre en Galiza”, ensayos escritos desde el exilio y la obra de teatro: “Os vellos non deben de namorarse”.

___________________________________________________________________________________________________________

Alfonso Daniel Manuel Rodríguez Castelao foi, é e máis será un dos persoeiros máis importantes na vida galega. Xunto con Rosalía de Castro poucos nomes son máis conhecidos dentro dos ilustres do noso pobo. Castelao foi médico de educación, por impositión familiar, máis pronto acordou o seu esprito nacionalista e artístico. El mesmo dixo: Fíxenme médico por amor ó meu pai; non exerzo a profesión por amor á humanidade. Castelao foi político, debuxante, escritor, pintor e ante todo amante da vida e da cultura galegas. Por mor da dictadura franquista tivo que emigrar á Arxentina, como moitos outros, pero nunca esquenceu a súa orixe, e o seu agarimo pola Galiza. Anos despois do fin da dictadura en Espanha, os seus restos mortais foron trasladados a Santiago de Compostela, ó denominado Panteón dos Galegos Ilustres, onde descansa nas cercanías da Museo do Pobo Galego, da Igrexa de Santo Domingo Bonaval e da Catedral de Santiago. No mesmo lugar outros persoeiros importantes da nose terra recibiron sepultura, coma Rosalía de Castro, Alfredo Branhas ou Ramón Cabanillas.

Dentro da súa obra, destacan “Cousas”, un fermoso pequeno libro de caricaturas con retazos típicos da vida galega, “Os dous de sempre”, unha novela que non é senón un alegato á amizade, “Sempre en Galiza”, ensaios escritos dende o exilio e a obra de teatro: “Os vellos non deben de namorarse”.

Algúns dos retazos que atopei de Castelao por internet:

– Ese muchacho dicen que sabe muchísimo.
– Si, pero tiene un acento tan gallego!…

Castelao

-Os homes non queren ser burros.
-Queren ser leóns, tigres, panteras, elefantes…

(Castelao; Album Cousas da vida)


e unha fermosa colección no seguinte link: http://castelao.tripod.com/files/cousas.htm

e unha historia de Castelao para rematar:

Unha rúa nun porto lonxano


UNHA RÚA NUN PORTO LONXANO do norte. As tabernas están acuguladas de mariñeiros e botan polas súas portas o bafo quente dos borrachos. Xentes de todas as castes do mundo, cantigas a gorxa rachada, música de pianolas chocas, moito fedor a sebo…

…Un mariñeiro que fala francés tropeza cun mariñeiro que fala inglés. Os dous fanse promesas de gran amistade, cada un no seu falar. E sen entenderse camiñan xuntos, collidos do brazo, servíndose mutuamente de puntales.

…O mariñeiro que fala francés e mais o mariñeiro que fala inglés entran nunha taberna servida por un home gordo. Queren perder o sentido xuntos para seren máis amigos. ¡Quen sabe se despois de ben borrachos poderán entenderse!

…E cando o mariñeiro que fala inglés xa non rexe co seu corpo, comenza a cantar:

……………….Lanchiña que vas en vela,
……………….levas panos e refaixos
……………….para a miña Manoela.

…O mariñeiro que fala francés arregala os ollos, abrázase ao compañeiro, e comenza tamén a cantar:

……………….Lanchiña que vas en vela,
……………….levas panos e refaixos
……………….para a miña Manoela.

…i¡A-iu-jú-jú!! Os dous mariñeiros eran galegos.
…O taberneiro, gordo coma un flamengo de caste, veu saír aos dous mariñeiros da taberna e pola súa faciana vermella escorregaron as bágoas. E dispois dixo para si nun laído saudoso:

……………….¡Lanchiña que vas en vela!

…Tamén o taberneiro era galego.

E por último, a imaxe coa que tódo-los galegos identificamos a Castelao:


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s