Aquel ente chamado fado

Ó remata-lo camiño topou un recibidor. Nel había dúas portas que delimitaban dous mundos.

Unha das portas era a continuación lóxica do vivido.

A segunda porta non era mais ca outro dos posibles destiños tra-lo punto de inflexión.

Non se podía desface-lo camiño, xa que o vivido non existe senon na memoria, véndose abocado ó esquecemento.

(D) A porta á dereita semellaba sinxela mais limitada.

(E) A porta á esquerda era tortuousa mais inesperada.

Con dúbidas entre o desexo e a placidez, abaneábase no cruce de camiños meditando se tornar cara a dereita ou cara a esquerda. O motivo último era a consciencia da ausencia de volta atrás en calqueira dos dous sentidos.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s